Blog

Partizanova učešća na Mostarskom turniru

  Svi ljubitelji fudbala koji su rođeni pre trideset ili
više godina, i koji se sećaju nekadašnje fudbalske lige u velikoj Jugoslaviji,
dobro znaju koliko je ta liga bila jača u odnosu na sve ove današnje koje se
igraju na prostorima bivše SFRJ. Veća populacija, veća fudbalska baza, veći
broj igrača i jakih klubova, donosili su iz nedelje u nedelju obilje
zanimljivih utakmica.  Četiri kluba –
giganta iz ,,velike četvorke”, još dva puta toliko klubova koji su u Jugoslaviji
osvajali bilo kup, bilo prvenstvo (Sarajevo, Željezničar, Velež, Rijeka,
Vojvodina, OFK Beograd, Vardar, Borac…), uz ostale, veoma neugodne ekipe poput
Slobode, Radničkog, Budućnosti ili Osijeka, iz današnje perspektive izgledaju
kao pravi divovi. U takvom fudbalskom okruženju, utakmice za šampionat i Kup
Jugoslavije bili su nešto što se čeka iz nedelje u nedelju, iz srede u sredu.
Ipak, nisu to bila jedina takmičenja vredna spomena. Nekako nepravedno, u senci
su ostali  brojni turniri koji su
održavani u pauzama između dva dela šampionata, a koji kvalitetom nikako nisu
zaostajali za takmičarskim mečevima. Svojim značajem i renomeom izdiglo se tada
nekoliko turnira, a učešće ili trofej osvojen na njima, predstavljali su vrlo
bitnu stvar za prestiž i ugled klubova. Izdvajamo Trofej Marjan u Splitu,
Mostarski turnir, Titogradski turnir, Kup Gornjeg Jadrana u Rijeci, Turnir u
Skoplju, Letnja liga prvaka i Beogradski turnir.  Danas pišemo o Mostarskom turniru kroz prizmu
Partizanovih učešća, a  statistiku i
podatke koji su  pred Vama neumorno je
sakupio i prezentovao ih kroz ovaj tekst Igor Todorović Zgro.
  
Fudbalski turnir u
Mostaru
  Fudbalski turnir u Mostaru održan je prvi put 14.
februara 1965. godine, povodom 20 godina od oslobođenja ovog grada.
Organizatori turnira bili su grad Mostar i FK Velež, a svi mečevi igrali su se
na Veležovom stadionu pod Bijelim brijegom, na kojem danas igra HŠK Zrinjski.
  U premijernom izdanju turnira, pobednik je bio domaćin
Velež, a učestvovali su još i Budućnost iz Titograda (Podgorice), splitski
Hajduk i tuzlanska Sloboda. Tokom godina učestvovale su 34 ekipe, od kojih čak
14 inostranih, i dve reprezentacije.
  Prvi gost bio je mađarski Diožđer, da bi narednih godina u
Mostar dolazili Honved, MTK, Vašaš i Ujpešt Doža, potom austrijski Rapid i
Šturm, Slavija iz Praga, rumunski Bakau, istočnonemački Magdeburg, švajcarski
Lucern, iranski Tadž, te ekipe Lokomotive iz Moskve i Dinama iz Tbilisija, kao
i reprezentacije SSSR-a i Poljske. Poljaci su te 1974. samo par meseci kasnije
predvođeni Šmudlom, Kasperčakom, Latom, Šarmahom osvojili treće mesto na
Svetskom prvenstvu.
  

  Domaćin Velež rekorder je sa 15 osvojenih turnira. Sarajevski
Željezničar i Partizan slavili su po tri puta, dok su zagrebački Dinamo,
Hajduk, Crvena zvezda, reprezentacija SSSR-a i bečki Rapid po jedanput osvojili
trofej.
  Dva turnira nisu imala pobednika – 1966. godine održana
je fudbalska revija sa pet ekipa, dok je 1979. godine, posle prvog dana, turnir
prekinut zbog smrti tadašnjeg drugog čoveka Jugoslavije Edvarda Kardelja.
Mostarski turnir poslednji put odigran je u februaru 1992. godine.
  Partizan je prvi put nastupio na turniru 1966. kada je
savladao domaćina sa 3-1.  Naredne
godine, “crno-beli” su u finalu poraženi upravo od Veleža rezultatom 3-2. ,,Rođeni” su na poluvremenu imali dva gola prednosti kada je i odlučen pobednik,
obzirom da je Partizan u nastavku preko Hasanagića i Miodraga Petrovića uspeo
samo da ublaži poraz. Prvog dana turnira, 11.02.1967. Partizan je ubedljivo
savladao Sutjesku sa 4-1 a golove su postigli Hošić 2, Pirmajer i Damjanović. 
   

  Partizan je
osvojio turnir 1968. godine.
U uvertiri, savladana je ekipa veterana Veleža sa 6-2 (Hasanagić 4, Hošić,
Pirmajer) da bi prvog dana Turnira 10. februara pred 7.000 gledalaca Partizan
bio bolji od mađarskog Diožđera. Pogocima Hasanagića, Hošića i Miodraga
Petrovića ,,crno-beli” su slavili sa 3-1. U finalnom meču Partizan je rasturio
domaći Velež sa ubedljivih 4-0 (Vukelić, Hasanagić, Hošić, M.Petrović) i tako
osvojio prvi od tri pehara Mostarskog turnira. Kao zanimljivost sa tog turnira izdvajamo činjenicu da je u polufinalu protiv mađarskog Diožđera za Partizan nastupio Ivan Čabrinović, koji je kasnije stekao ugledno trenersko ime, pre svega kao trener Galenike, a zatim kao prvi trener i selektor reprezentacije Jugoslavije.
                                        
  U februaru sledeće godine Partizan je remizirao prvo sa
praškom Slavijom (naredna slika) 1-1 (Hošić) a potom i novosadskom Vojvodinom 2-2 (Hošić,
Vidović). Oba meča pratila je jaka kiša i oko 3.000 gledalaca.

                                                

  Naredno učešće Partizana na Turniru u Mostaru bilo je
punu deceniju kasnije. U prvom meču turnira odigranom 09.02.1980. pogocima
Vukotića, Varge i Santrača ,,crno-beli” su pred 15.000 gledalaca sa 3-0
savladali Sarajevo (sledeća slika), dok su narednog dana domaći fudbaleri u finalnom meču
savladali Partizan minimalnim rezultatom. Sledeće godine Partizan se prvo sastao
sa tadašnjim redovnim učesnikom evropskih kupova, ekipom Dinama iz Tbilisija.
Sovjeti su slavili sa 1-0, dok je Partizan u borbi za treće mesto narednog dana
savladao ekipu titogradske Budućnosti, nakon boljeg izvođenja penala. Regularni
deo završen je bez golova.  Samo nedelju
dana kasnije isti rivali sreli su se u finalu turnira u Titogradu kada je
domaćin slavio sa 3-0. Partizan je dan ranije, 16.02.1980. u prvom meču turnira
pod Goricom bio bolji od Visle, savladavši je golovima Vukotića i Santrača sa
2-1. 
   

                                                        

  ,,Crno-beli” su drugi
put osvojili Turnir u Mostaru 1982. godine.
Prvog dana savladana je ekipa
zagrebačkog Dinama. Nakon što je regularni deo meča završen bez pobednika 1-1
(strelac Mance), Radmilo Ivančević, koji je na golu zamenio Ranka Stojića,
doneo je Partizanu pobedu nakon izvođenja penala. U finalu se igrao večiti
derbi, prvi i jedini put u Mostaru. Pred 12.000 gledalaca Partizan je
poslednjeg dana januara 1982. savladao komšije sa 3-1 pogocima dva Zvonka,
Živkovića 2 i Varge. U tom meču “crno-beli” dres nosili su: Stojić, Ješić,
Klinčarski, Živković, Stojković, Kaličanin, Đelmaš, Kostić, Mance (Popović),
Trifunović i Varga. Par nedelja kasnije ,,crno-beli” su osvojili i turnir u
Skoplju savladavši prvo Dinamo iz Drezdena nakon boljeg izvođenja
jedanaesteraca a potom i domaći Vardar sa 1-0 (Radanović).
  Kao jesenji prvak u februaru 1983. Partizan je u zauzeo
poslednje mesto na Turniru u Mostaru. Prvo je 12.02. poražen od sarajevskog
Željezničara sa 4-2 (Stojković, Živković), a narednog dana i od domaćeg Veleža
sa 2-1 (strelac Bobe Pavković). Interesantno je spomenuti da su ,,crno-beli”
tokom februara 1983. nakon Mostara učestvovali i na turnirima u Skoplju (1-0
protiv niškog Radničkog i 2-4 protiv Vardara) i Titogradu. Kurizoitet prvog
meča u Titogradu je taj što je Partizan deklasirao upravo Velež sa čak 7-1, od
kojeg je poražen samo dve nedelje ranije. Uz het-trik Dragana Mancea golove u
toj goleadi postigli su još i Aca Trifunović 2, Živković i Klinčarski. Partizanu
je narednog dana bio dovoljan remi sa domaćinom kako bi osvojio trofej.
Rezultat je bio 1-1 a pogodak za ,,crno-bele” postigao je Trifunović.
  Partizan je još pet puta učestvovao na Turniru u Mostaru.
U februaru 1986. poražen je u prvom meču od Sarajeva sa 2-1 (strelac Đelmaš) da
bi se narednog dana, 09.februara, u meču za treće mesto sastao sa mađarskim Honvedom (slika u prilogu).
Rezultat je nakon isteka 90. minuta bio 2-2 (Sadriju, Milonja Đukić) a Partizan
je osvojio treće mesto usled boljeg izvođenja penala. Kakve su vremenske
prilike tradicionalno bile na mostarskom turniru najbolje oslikava moment kada
je golman Belojević izveo penal za ,,crno-bele”, prevario mađarskog golmana, ali
se lopta zaustavila u blatu na samoj gol liniji.
   

                                                 

  Sledeće godine Partizan je treći put osvojio
Mostarski turnir

nakon trijumfa u oba meča posle boljeg izvođenja jedanaesteraca. Prvo je
savladan splitski Hajduk nakon 1-1 u regularnom delu, a 08.02.1987. i
Velež ukupnim rezultatom 6-5. I ovaj meč završen je bez
pobednika 1-1, a strelac oba Partizanova pogotka u dva meča bio je Milko
Đurovski.
  Prvog vikenda februara 1988. Partizan je pod Bijelim
brijegom savladao mađarski Vašaš sa 3-1 (Katanec, Radanović, Đurovski) da bi u
finalu bio poražen od domaćina, Veleža sa 2-1 (Šćepović). Partizan je
učestvovao na Turniru povodom oslobođenja Mostara i 11. i 12.02.1989. Mečevi
protiv Hajduka i Šturma završeni su bez golova s tim što su Splićani ušli u
finale nakon boljeg izvođenja penala, dok je Partizan osvojio treće mesto pošto
je bio precizniji s bele tačke od ekipe iz Graca. Na utakmicu protiv Hajduka
stigla je i veća grupa ,,grobara” u nadi da će se pojaviti i Torcida, ali Splićani
nisu došli.
  Poslednji put ,,crno-beli” su igrali na Turniru u Mostaru
u februaru 1990. kada su zauzeli drugo mesto nakon poraza od Veleža u meču za
trofej. Domaći tim slavio je sa 2-1 pogotkom Gudelja u poslednjim trenucima.
Jedini gol za Partizan postigao je Goran Bogdanović pred kraj prvog
poluvremena. Partizan se plasirao u finale pošto je nakon penala savladao ekipu
švajcarskog Lucerna sa 6-5. Golom Gordana Petrića ,,crno-beli” su vodili do pred
sam kraj kada je Lucern izjednačio pa se pristupilo izvođenju jedanaesteraca.
  

Igor Todorović Zgro

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *